١٥٥ وَ اخْتارَ مُوسى‌ قَوْمَهُ سَبْعينَ رَجُلًا لِميقاتِنا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِيَّايَ أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ وَ تَهْدي مَنْ تَشاءُ أَنْتَ وَلِيُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغافِرينَ
١٥٦ وَ اكْتُبْ لَنا في‌ هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الآْخِرَةِ إِنَّا هُدْنا إِلَيْكَ قالَ عَذابي‌ أُصيبُ بِهِ مَنْ أَشاءُ وَ رَحْمَتي‌ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‌ءٍ فَسَأَكْتُبُها لِلَّذينَ يَتَّقُونَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ الَّذينَ هُمْ بِآياتِنا يُؤْمِنُونَ
ترجمه:
١٥٥- موسى‌ از قوم خود، هفتاد تن از مردان را براى ميعادگاه ما برگزيد؛ و هنگامى كه زمين‌لرزه آنها را فرا گرفت (و هلاك شدند)، گفت: «پروردگارا! اگر مى‌خواستى مى‌توانستى آنها و مرا پيش از اين نيز هلاك كنى! آيا ما را به آنچه سفيهانمان انجام داده‌اند، (مجازات و) هلاك مى‌كنى؟! اين، جز آزمايش تو، چيز ديگرى نيست؛ كه هر كس را بخواهى، به وسيله آن گمراه مى‌سازى؛ و هر كس را بخواهى، هدايت مى‌كنى! تو ولىّ مايى، پس ما را بيامرز، و بر ما رحم كن، و تو بهترين آمرزندگانى!
١٥٦- و براى ما، در اين دنيا و سراى ديگر، نيكى مقرر فرما؛ چه اين كه ما به سوى تو بازگشت كرده‌ايم»! (خداوند در برابر اين تقاضا، به موسى‌) گفت: «مجازاتم را به هر كس بخواهم مى‌رسانم؛ و رحمتم همه چيز را فرا گرفته؛ و آن را براى آنها كه تقوا پيشه كنند، و زكات را بپردازند، و آنها كه به آيات ما ايمان مى‌آورند، مقرر خواهم داشت»!