داشته و دارد.
اين دو گر چه اثر طبيعى ندارند، ولى بدون ترديد اثر روانى مى‌توانند داشته باشند، «فال نيك» غالباً مايه اميدوارى و حركت است ولى «فال بد» موجب يأس و نوميدى و سستى و ناتوانى.
شايد به خاطر همين موضوع است كه: در روايات اسلامى از «فال نيك» نهى نشده، اما «فال بد» به شدت محكوم گرديده است.
در حديث معروفى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده: تَفَأَّلُوا بِالْخَيْرِ تَجِدُوهُ: «كارها را به فال نيك بگيريد (و اميدوار باشيد) تا به آن برسيد» «١» جنبه اثباتى اين موضوع منعكس است.
و در حالات خودِ پيغمبر صلى الله عليه و آله و پيشوايان اسلام عليهم السلام نيز ديده مى‌شود كه گاهى مسائلى را به فال نيك مى‌گرفتند، مثلًا در جريان برخورد مسلمانان با كفار «مكّه» در سرزمين «حديبيه» مى‌خوانيم هنگامى كه «سهيل بن عمرو» به عنوان نماينده كفار «مكّه» به سراغ پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و حضرت صلى الله عليه و آله از نام او آگاه گرديد، فرمود: قَدْ سَهُلَ عَلَيْكُمْ أَمْرُكُمْ: «يعنى از نام سهيل من تفأل مى‌زنم كه كار بر شما سهل و آسان مى‌گردد». «٢»
دانشمند معروف «دميرى» كه از نويسندگان قرن هشتم هجرى است، در يكى از نوشته‌هاى خود اشاره به همين مطلب كرده مى‌گويد: اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله فال نيك را دوست مى‌داشت، به خاطر آن بود كه انسان هر گاه اميدوار به فضل پروردگار باشد در راه خير گام برمى‌دارد و هنگامى كه اميد خود را از پروردگار