ولى اين موضوع در مورد روشنائى روز صادق نيست؛ زيرا روشنائى آفتاب در نيمى از كره زمين و در تمام فضاى اطراف پخش است، و شكلى به خود نمى‌گيرد، تنها تاريكى شب است كه به صورت سايه مخروطى شكل همانند يك شبح اسرارآميز غول‌پيكر، روى زمين مى‌دود.
و باز اضافه مى‌كند: «او است كه خورشيد و ماه و ستارگان را آفريده است، در حالى كه همه سر بر فرمان او هستند» «وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ».
(درباره تسخير خورشيد و ماه و ستارگان و معانى آن در ذيل آيات مناسب، به خواست خدا، بحث خواهيم كرد).
پس از ذكر آفرينش جهان هستى و نظام شب و روز و آفرينش ماه و خورشيد و ستارگان به عنوان تأكيد مى‌فرمايد: «آگاه باشيد آفرينش و اداره امور جهان هستى تنها به دست او است» «أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الأَمْرُ».
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «پربركت است خداوندى كه پروردگار عالميان است» «تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمينَ».
در حقيقت اين جمله بعد از ذكر آفرينش آسمان و زمين و شب و روز و خورشيد و ماه و ستارگان و تدبير جهان هستى، يك نوع ستايش از مقام مقدس پروردگار است كه به عنوان تعليم به بندگان فرموده.
«تَبارَك» از ماده «بركت» است و ريشه آن «برك» (بر وزن درك) به معنى سينه شتر مى‌باشد، و از آنجا كه شتران به هنگامى كه در جائى ثابت مى‌مانند سينه خود را به زمين مى‌چسبانند، اين كلمه تدريجاً معنى ثابت ماندن به خود گرفته است، سپس به هر نعمتى كه پايدار و با دوام باشد و هر موجودى كه داراى عمر طولانى و آثار مستمر و ممتد است، موجود «مبارك» يا «پربركت» گفته مى‌شود.