كتب به اصطلاح مقدسه مى‌نمودند.
***
٣- آيا آدم گناه كرد؟
از آنچه در بالا از كتب مقدس يهود و مسيحيان نقل كرديم، چنين برمى‌آيد كه آنها نه تنها معتقدند آدم مرتكب گناه و معصيت شد، بلكه گناه او يك گناه معمولى نبود، يك نوع گناه سنگين و پرمسئوليت و حتى مبارزه با دستگاه ربوبيت از او سر زد!
ولى مدارك اسلامى- اعم از عقل و نقل- به ما مى‌گويد: هيچ پيامبرى مرتكب گناه نمى‌شود، و مقام پيشوائى خلق به شخص گناهكار، واگذار نخواهد شد، و مى‌دانيم: آدم عليه السلام از پيامبران الهى بود.
بنابراين، آنچه در اين آيات ذكر شده، مانند پاره‌اى از تعبيرات ديگر كه درباره ساير پيامبران در قرآن آمده است- كه نسبت عصيان به آنها داده شده- همگى به معنى «عصيان نسبى» و «ترك اولى‌» است، نه گناه مطلق.
توضيح اين كه:
گناه بر دو گونه است: «گناه مطلق» و «گناه نسبى».
گناه مطلق، همان مخالفت نهى تحريمى و مخالفت با فرمان قطعى خداوند است و هر گونه ترك واجب و انجام حرام را شامل مى‌شود.
اما گناه نسبى، آن است كه عمل غير حرامى از شخص بزرگى سرزند، كه با توجه به مقام و موقعيتش شايسته او نباشد.
ممكن است گاهى انجام يك عمل مباح و حتى مستحب درخور مقام افراد بزرگ نباشد در اين صورت انجام آن عمل، «گناه نسبى» محسوب مى‌شود، مثلًا:
اگر شخص باايمان و ثروتمندى براى نجات فقيرى از چنگال فقر، كمك بسيار