از همين آيه و آيات ديگر بايد استفاده نمود چيزى كه بيشتر موجب تعجب و شگفتى آنان مى‌شد، مسأله معاد جسمانى بود؛ زيرا باور نمى‌كردند پس از آن كه بدن‌ها خاك گرديد، و ذرات خاكش در مسير باد و طوفان قرار گرفت و به هر گوشه‌اى از كره زمين افشانده شد، بار ديگر اين ذرات پراكنده، از آغوش خاك و از ميان امواج درياها و از لابلاى ذرات هوا گردآورى شود، و همان انسان نخستين لباس حيات و زندگى در بر پوشد.
قرآن مجيد در آيات مختلف به اين پندار نادرست پاسخ گفته و آيه فوق يكى از كوتاه‌ترين و جالب‌ترين تعبيرات را در اين زمينه بازگو مى‌كند مى‌فرمايد: نگاهى به آغاز آفرينش خود كنيد ببينيد همين جسم شما كه از مقدار زيادى آب و مقدار كمترى مواد مختلف، فلزات و شبه فلزات تركيب شده است در آغاز كجا بود؟
آب‌هائى كه در ساختمان جسم شما به كار رفته هر قطره‌اى از آن، احتمالًا در يكى از اقيانوس‌هاى روى زمين سرگردان بود، سپس تبخير گرديد و تبديل به ابرها و به شكل قطرات باران بر زمين‌ها فرو ريختند.
ذراتى كه هم اكنون از مواد جامد زمين در ساختمان جسم شما به كار رفته، روزى به صورت دانه گندم يا ميوه درخت، يا سبزى‌هاى مختلف بود كه از نقاط پراكنده زمين گردآورى شده بود.
بنابراين چه جاى تعجب كه پس از متلاشى شدن و بازگشت به حال نخستين، باز همان ذرات جمع‌آورى گردد، به هم پيوندند و اندام نخستين را تشكيل دهد؟
و اگر چنين چيزى محال بود؛ چرا در آغاز آفرينش انجام شد؟ بر اين اساس، «همان گونه كه در آغاز، خداوند شما را آفريده است در روز رستاخيز نيز بازمى‌گرداند» و اين همان مطلبى است كه در جمله كوتاه بالا مى‌خوانيم.
***