«أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ».
***
و مى‌افزايد: «آيا اهل آبادى‌ها از اين ايمنند كه به هنگام روز در موقعى كه غرق انواع بازى‌ها و سرگرمى‌ها هستند، عذاب ما دامان آنها را بگيرد» «أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحىً وَ هُمْ يَلْعَبُونَ».
يعنى آنها در همه حال در روز و شب، در خواب و بيدارى، در ساعات خوشى و ناخوشى همه در دست قدرت خدا قرار دارند، او با يك فرمان مى‌تواند همه زندگانى آنها را در هم بپيچد، بدون اين كه كمترين نيازى به مقدمه‌چينى و فراهم ساختن اسباب قبلى و گذشت زمان داشته باشد.
آرى تنها در يك لحظه و بدون هيچ مقدمه ممكن است انواع بلاها بر سر اين انسان بى‌خبر فرود آيد.
عجيب اين است: با تمام پيشرفتى كه بشر امروز در صنايع و تكنولوژى كرده و با وجود اين كه نيروهاى مختلف جهان طبيعت را مسخّر خويش ساخته، در برابر اين گونه حوادث به همان اندازه ضعيف و ناتوان و بى‌دفاع است كه انسان‌هاى گذشته بودند.
يعنى در برابر زلزله‌ها، صاعقه‌ها و مانند آن كمترين تفاوتى در حال او حتى نسبت به انسان‌هاى پيش از تاريخ پيدا نشده است، و اين نشانه نهايت ضعف و ناتوانى انسان در عين قدرتمندى و توانائى او است.
اين واقعيتى است كه بايد هميشه مدّ نظر همه باشد.
***
پس از آن، باز به شكل ديگرى و به بيان تازه‌اى اين حقيقت را تأكيد مى‌كند و مى‌فرمايد: «آيا اين مجرمان از مكر الهى ايمنند؟ در حالى كه هيچ كس جز