تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٤
كتابهائى كه علماى شيعه در رشته تفسير، تاريخ، حديث، فقه، اصول، رجال و فلسفه اسلامى نوشتهاند، چيزى نيست كه بتوان آنها را پنهان ساخت، اين كتابها در تمام كتابخانههاى آزاد موجود است (البته به استثناى اكثر كتابخانههاى اهل تسنن كه معمولًا اجازه ورود اين كتابها را به كتابخانههاى خود نمىدهند در حالى كه ما اجازه ورود كتابهاى آنها را از قرنها قبل به كتابخانههاى خود دادهايم!) و گواه زنده اين مدعا است.
آيا آنها كه اين همه كتاب، براى عظمت اسلام و پيشبرد تعليمات اسلام نوشتهاند، دشمنان اسلام بودند؟
آيا دشمنى سراغ داريد كه اين همه دوستى و محبت كند؟
آيا كسى جز يك عاشق مخلص نسبت به قرآن و پيامبر صلى الله عليه و آله مىتواند منشأ اين همه خدمت باشد؟
در پايان سخن بايد بگوئيم اگر مىخواهيد نفاق و تفرقه برچيده شود بيائيد به جاى تهمت به يكديگر، همديگر را آن چنان كه هستيم بشناسيم؛ زيرا اين گونه نسبتهاى ناروا نه تنها به وحدت اسلام كمك نمىكند، كه ضربه محكمى بر پايههاى وحدت اسلامى مىزند.
***
٤- اعمال انسان همراه او است
منظور از «جاءَ بِهِ» آن چنان كه از مفهوم جمله، استفاده مىشود، آن است كه:
كار نيك يا بد را همراه خود بياورد، يعنى به هنگام ورود در دادگاه عدل الهى، انسان نمىتواند دست خالى و تنها باشد، يا عقيده و عمل نيكى با خود دارد و يا عقيده و اعمال سوئى، اينها همواره با او هستند، از او جدا نمىشوند و در زندگانى ابدى، قرين و همدم او خواهند بود.