تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥
١٤٥ قُلْ لا أَجِدُ في ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحيمٌ
ترجمه:
١٤٥- بگو: «در آنچه بر من وحى شده، هيچ غذاى حرامى نمىيابم؛ به جز اين كه مردار باشد، يا خونى كه (از بدن حيوان) بيرون ريخته، يا گوشت خوك- كه اينها همه پليدند- يا حيوانى كه به گناه، هنگام سر بريدن، نام غير خدا بر آن برده شده است». اما كسى كه مضطرّ (به خوردن اين محرمات) شود، بى آن كه خواهان لذت باشد و يا زيادهروى كند (گناهى بر او نيست)؛ زيرا پروردگارت، آمرزنده مهربان است.
تفسير:
بخشى از حيوانات حرام
در اين آيه براى روشن ساختن محرمات الهى از بدعتهائى كه مشركان در آئين حق گذاشته بودند، به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مىدهد كه صريحاً به آنها بگو: «در آنچه بر من وحى شده هيچ غذاى حرامى را براى هيچ كس (اعم از زن و مرد، كوچك و بزرگ) نمىيابم» «قُلْ لا أَجِدُ في ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ».
«مگر چند چيز، نخست اين كه مردار باشد» «إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً».
«يا خونى كه از بدن حيوان بيرون مىريزد» «أَوْ دَماً مَسْفُوحاً» نه خونهائى كه پس از بريدن رگهاى حيوان و خارج شدن مقدار زيادى از خون در لابلاى