تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠
٣٣ قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْيُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ
ترجمه:
٣٣- بگو: «خداوند، تنها اعمال زشت را، چه آشكار باشد چه پنهان، حرام كرده است؛ و (همچنين) گناه و ستم به نا حق را؛ و اين كه چيزى را كه خداوند دليلى براى آن نازل نكرده، شريك او قرار دهيد؛ و به خدا مطلبى نسبت دهيد كه نمىدانيد».
تفسير:
محرمات الهى
بارها ديدهايم قرآن مجيد هر گاه سخن از امر مباح يا لازمى به ميان مىآورد، بلافاصله از نقطه مقابل آن يعنى زشتىها و محرمات سخن مىگويد، تا هر دو بحث، يكديگر را تكميل كنند.
در اينجا نيز به دنبال اجازه استفاده از مواهب الهى، زينتها و نفى تحريم آنها، سخن از محرمات به ميان آورده و به طور عموم، و سپس به طور خصوص، روى چند نقطه مهم انگشت مىگذارد.
در آغاز از تحريم «فواحش» سخن مىگويد و مىفرمايد: «اى پيامبر! بگو:
پروردگار من تنها اعمال زشت و قبيح را حرام كرده است، اعم از اين كه آشكار باشد يا پنهان» «قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ».
«فَواحِش» جمع «فاحشه» به معنى خصوص اعمالى است كه فوقالعاده