تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٣
مىفرمايد: «وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ» كه به هنگام حج مىبايست از طرف خدا و پيامبر اين صدا به گوش همه مردم مىرسيد ... آن مؤذن نيز من بودم». «١»
ما فكر مىكنيم علت اين كه امير مؤمنان على عليه السلام به عنوان مؤذن و ندا دهنده در آن روز انتخاب مىشود، اين است كه:
اولًا- در دنيا نيز از طرف خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله اين منصب را داشت؛ زيرا پس از فتح مكّه مأموريت پيدا كرد سوره «برائت» را در موسم حج با صداى رسا براى همه مردم بخواند و اعلام دارد: وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الأَكْبَرِ أَنَّ اللَّهَ بَريءٌ مِنَ الْمُشْرِكينَ وَ رَسُولُه: «اين ندائى است از طرف خداوند و پيامبرش به همه مردم در روز حج اكبر كه خدا و رسولش از مشركان بيزارند». «٢»
ثانياً- موقف على عليه السلام در تمام طول زندگى موقف مبارزه با ظلم و ستم و درگيرى مداوم با ظالمان و ستمگران بود، آن چنان كه حمايت از مظلوم و دشمنى با ظالم در تمام فرازهاى تاريخ زندگيش- با توجه به شرائط خاص عصرش- مىدرخشد.
مگر نه اين است كه: زندگى در جهان ديگر يك نوع تجسم بزرگ و تكامل يافته از زندگى انسانها در اين جهان است؟
بنابراين چه جاى تعجب كه مؤذّن آن روز يعنى آن كس كه نداى لعن بر ظالمان را در ميان بهشت و دوزخ از طرف خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله سرمىدهد، على عليه السلام باشد؟!
از آنچه گفتيم پاسخ نويسنده «المنار» روشن مىشود، كه: در فضيلت بودن اين مقام براى على عليه السلام ترديد مىكند و مىگويد: «معلوم نيست اين كار براى او فضيلتى باشد»!