٤ وَ كَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها فَجائَها بَأْسُنا بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ ٥ فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جائَهُمْ بَأْسُنا إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمينَ
ترجمه:
٤- چه بسيار شهرهائى كه (مردم) آنها را هلاك كرديم! و عذاب ما شب هنگام، يا در روز هنگامى كه استراحت كرده بودند، به سراغشان آمد.
٥- و در آن موقع كه عذاب ما به سراغ آنها آمد، سخنى نداشتند جز اين كه گفتند: «ما ظالم بوديم»!
تفسير:
اقوامى كه نابود شدند
اين دو آيه، اشاره‌اى به عواقب دردناك مخالفت با دستوراتى است كه در آيات قبل بيان شد.
و هم در واقع «فهرستى» است، اجمالى در سرگذشت اقوام متعددى همچون قوم نوح و فرعون و عاد و ثمود و لوط كه بعداً خواهد آمد.
قرآن در اينجا به آنهائى كه از تعليمات انبياء سرپيچى مى‌كنند و به جاى اصلاح خويش و ديگران، بذر فساد مى‌پاشند، شديداً اخطار مى‌كند كه نگاهى به زندگانى اقوام پيشين بيفكنيد و ببينيد: «چقدر از شهرها و آبادى‌ها را ويران كرديم و مردم فاسد آنها را به نابودى كشانيديم» «وَ كَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها».
سپس چگونگى هلاكت آنها را چنين تشريح مى‌كند: «عذاب دردناك ما، در دل شب، در ساعاتى كه در آرامش فرو رفته بودند، يا در وسط روز، به هنگامى كه