پروردگار از طريق اسرار جهان آفرينش شد، و در اين آيات ضمن شرح قسمتى از نعمت‌هاى خدا، به مسأله «معاد» و رستاخيز اشاره مى‌شود، تا اين دو بحث يكديگر را تكميل كنند.
و اين سيره قرآن است كه در بسيارى از موارد «مبدأ» و «معاد» را با هم قرين مى‌سازد، و جالب اين كه هم براى شناسائى خدا و هم براى توجه به امر معاد از طريق اسرار آفرينش موجودات اين عالم استدلال مى‌كند.
نخست مى‌فرمايد: «او كسى است كه بادها را پيشاپيش باران رحمتش همچون بشارت‌دهنده‌اى كه از قدوم مسافر عزيزى خبر مى‌دهد مى‌فرستد» «وَ هُوَ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ».
پس از آن مى‌افزايد: «بادهائى كه از اقيانوس‌ها برخاسته و ابرهاى سنگين بار و پر آب را با خود حمل مى‌كند» «حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا».
آنگاه چنين توضيح مى‌دهد: «در اين موقع آنها را به سوى سرزمين‌هاى مرده و خشك و سوزان مى‌رانيم» «سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ».
و مأموريت آبيارى اين تشنگان را به عهده آنها مى‌نهيم.
«و به وسيله آن، آب حيات‌بخش را در همه جا فرو مى‌فرستيم» «فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ».
و نتيجه مى‌گيرد: «به كمك اين آب، انواع ميوه‌ها را از خاك تيره بيرون مى‌آوريم» «فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ».
آرى آفتاب بر اقيانوس‌ها مى‌تابد و بخار آب را به بالا مى‌فرستد، بخارها متراكم مى‌شوند و توده‌هاى سنگين ابر را تشكيل مى‌دهند، امواج باد توده‌هاى كوه‌پيكر ابر را بر دوش خود حمل مى‌كنند، و به سوى سرزمين‌هائى كه مأاموريت دارند پيش مى‌روند.