در «نهج البلاغه» نيز مى‌خوانيم: لاتَأْمَنَنَّ عَلى‌ خَيْرِ هذِهِ الأُمَّةِ عَذابَ اللَّهِ لِقَوْلِ اللَّهِ سُبْحانَهُ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَاّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ: «حتى بر نيكان اين امت از كيفر الهى ايمن مباش؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَاّ الْقَوْمُ الْخاسِرُون». «١»

در حقيقت ايمن نبودن از مكر الهى به معنى ترس از مسئوليت‌ها و خوف از كوتاهى در انجام وظائف است، كه همواره بايد اين «ترس» با «اميد» به رحمت او به طور مساوى در دل‌هاى افراد با ايمان باشد و موازنه اين دو است كه سرچشمه هر گونه حركت و فعاليت مثبت مى‌باشد و همان چيزى است كه در تعبير روايات به عنوان «خوف» و «رجا» از آنها ياد شده است، و تصريح شده كه:
افراد با ايمان همواره در ميان اين دو قرار دارند. «٢»
ولى مجرمان زيانكار آن چنان كيفرهاى الهى را فراموش كرده‌اند كه خود را در نهايت امنيت مى‌بينند.
***