در حديثى نيز از امام على بن الحسين عليهما السلام چنين نقل شده كه فرمود:
«گناهان، شعب و سرچشمه‌هائى دارد، اولين سرچشمه گناه و معصيت پروردگار، «تكبّر» است كه گناه ابليس بود و به خاطر آن از انجام فرمان خدا امتناع كرد و تكبر ورزيد و از كافران شد.
پس از آن «حرص» بود كه سرچشمه گناه (و ترك اولى‌) از ناحيه آدم عليه السلام و حوا شد ...
سپس «حسد» بود كه سرچشمه گناه فرزندش (قابيل) گرديد و نسبت به برادرش (هابيل) حسد ورزيد و او را به قتل رسانيد». «١»
از امام صادق عليه السلام نيز نقل شده كه فرمود: أُصُولُ الْكُفْرِ ثَلاثَةٌ: الْحِرْصُ وَ الإِسْتِكْبارُ وَ الْحَسَدُ، فَأَمَّا الْحِرْصُ فَإِنَّ آدَمَ عليه السلام حِينَ نُهِيَ عَنِ الشَّجَرَةِ، حَمَلَهُ الْحِرْصُ عَلى‌ أَنْ أَكَلَ مِنْها وَ أَمَّا الإِسْتِكْبارُ فَإِبْلِيسُ حَيْثُ أُمِرَ بِالسُّجُودِ لِادَمَ فَأَبى‌ وَ أَمَّا الْحَسَدُ فَابْنا آدَمَ حَيْثُ قَتَلَ أَحَدُهُما صاحِبَهُ:
«اصول و ريشه‌هاى كفر و عصيان، سه چيز است: حرص و تكبر و حسد.
اما حرص سبب شد كه آدم از درخت ممنوع بخورد،
و اما تكبر سبب شد كه ابليس از فرمان خدا سرپيچى كند،
و اما حسد، سبب شد كه يكى از فرزندان آدم ديگرى را به قتل رساند»! «٢»