تفسير:
عمران و آبادى در سايه ايمان و تقوا
در آيات گذشته، سرگذشت اقوامى همچون قوم هود، صالح، شعيب، نوح و لوط به طور اجمال مورد بحث واقع شد، گر چه خود آن آيات به اندازه كافى براى بيان نتايج عبرت‌انگيز اين سرگذشت‌ها كافى بود.
ولى در آيات مورد بحث به صورت گوياتر، نتيجه‌گيرى كرده، مى‌فرمايد:
«اگر مردمى كه در اين آباديها و نقاط ديگر روى زمين زندگى داشته و دارند، به جاى طغيان، سركشى و تكذيب آيات پروردگار و ظلم و فساد، ايمان مى‌آوردند، و در پرتو آن تقوا و پرهيزكارى پيشه مى‌كردند- نه تنها مورد خشم پروردگار و مجازات الهى واقع نمى‌شدند، بلكه- درهاى بركات آسمان و زمين را به روى آنها مى‌گشوديم» «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الأَرْضِ».
اما متأسفانه آنها صراط مستقيم كه راه سعادت و خوشبختى و رفاه و امنيت بود رها ساختند، «و پيامبران خدا را تكذيب كردند- و برنامه‌هاى اصلاحى آنها را زير پا گذاشتند- ما هم به جرم اعمالشان، آنها را كيفر داديم» «وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ».
***
در آيه بعد، به عنوان تأكيد بيشتر روى عموميت اين حكم و اين كه: قانون فوق مخصوص اقوام پيشين نبوده بلكه امروز و آينده را نيز در بر مى‌گيرد، مى‌فرمايد: «آيا مجرمانى كه در نقاط مختلف آباد روى زمين زندگى مى‌كنند، خود را در امان مى‌دانند كه شب هنگام در موقعى كه در خواب خوش آرميده‌اند مجازات‌هاى الهى (به صورت صاعقه‌ها و زلزله‌ها و مانند آن) بر آنها فرو ريزد»