تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩
بسيار آمده است، امير مؤمنان على عليه السلام در «نهج البلاغه» مىفرمايد: الدَّهْرُ يَوْمانِ يَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ: «دنيا براى تو دو روز است، روزى به سود تو است و روزى به زيان تو». «١»
در تفسير «برهان» ذيل همين آيه از تفسير «على بن ابراهيم» نيز مىخوانيم كه امام فرمود: فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ يَعْنِى فِى سِتَّةِ أَوْقاتٍ: «شش روز، يعنى شش وقت و دوران». «٢»
د- در گفتگوهاى روزمره و اشعار شعرا در زبانهاى مختلف كلمه «يوم» و معادل آن نيز، به معنى دوران زياد ديده مىشود، مثلًا مىگوئيم: كره زمين يك روز گداخته و سوزان بود و روز ديگر سرد شد و آثار حيات در آن آشكار گرديد، در حالى كه دوران گداختگى زمين به ميلياردها سال بالغ مىشود.
يا اين كه مىگوئيم: يك روز «بنىاميه» خلافت اسلام را غصب كردند، و روز ديگر «بنىعباس»، در حالى كه دوران خلافت هر يك بر دهها سال بالغ مىگردد.
شعر ظريف و پر معنائى از «كليم كاشانى» داريم كه شاهد روشنى براى بحث ما است آنجا كه مىگويد:
بد نامى حيات دو روزى نبود بيش آن هم كليم با تو بگويم چسان گذشت