باره نازل نشده است» «أَ تُجادِلُونَني‌ في‌ أَسْماءٍ سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آبائُكُمْ ما نَزَّلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ».
در حقيقت بت‌هاى شما از الوهيت، تنها يك اسم بى‌مسمّى‌ دارند، اسمى كه زائيده پندارهاى خام شما و نياكانتان است و گر نه با قطعات سنگ و چوب ديگر بيابان و جنگل هيچ تفاوتى ندارد.
هود سپس فرمود: «اكنون كه چنين است شما در انتظار بمانيد من هم با شما انتظار مى‌كشم، شما در اين انتظار باشيد كه بت‌ها ياريتان كنند و من در انتظارم كه عذاب دردناك الهى بر شما فرود آيد» «فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرينَ»، و آينده نشان خواهد داد كدام يك از اين دو انتظار به حقيقت نزديك‌تر خواهد بود.
***
در آخرين آيه مورد بحث، سرانجام كار اين قوم لجوج را در عبارت كوتاهى چنين بيان كرده است: «ما هود و كسانى كه با او بودند را به لطف و رحمت خود، رهائى بخشيديم، و ريشه كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند و حاضر نشدند ايمان بياورند و در برابر حق تسليم شوند، قطع و نابود ساختيم» «فَأَنْجَيْناهُ وَ الَّذينَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ قَطَعْنا دابِرَ الَّذينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ ما كانُوا مُؤْمِنينَ».
«دابِر» در لغت، به معنى آخر و پايان چيزى است، بنابراين، مفهوم آيه اين است كه آنها را تا به آخر نابود ساختيم و ريشه‌هايشان به كلّى قطع شد.
درباره قوم عاد و بقيه خصوصيات زندگى آنها و چگونگى مجازات و عذابى كه بر آنها نازل شد، به خواست خدا مشروحاً در تفسير سوره «هود» بحث خواهيم كرد.