و نيز در همين روايت مى‌خوانيم: كسى كه اين سوره را بخواند، در قيامت مصداق «الَّذِيْنَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لْا هُمْ يَحْزَنُونَ» است و اين در حقيقت اشاره لطيفى به آيه ٣٥ همين سوره است كه مى‌فرمايد: فَمَنِ اتَّقى‌ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ: «آنها كه تقوا پيشه كنند و (خويش و جامعه را) اصلاح نمايند، نه ترسى خواهند داشت و نه غمى».
همان گونه كه ملاحظه مى‌كنيد، اين مقام، مخصوص كسانى است كه تقوا داشته باشند و در مسير اصلاح گام بردارند.
به علاوه اصولًا قرآن كتاب «عقيده» و «عمل» است، و قرائت و تلاوت مقدمه‌اى بر اين موضوع محسوب مى‌شود.
«راغب» در كتاب «مفردات»، در ذيل ماده «تلاوت» مى‌گويد: مراد از «يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ» «١»
اين است كه: با علم و عمل از آيات قرآن، پيروى مى‌كنند يعنى «تلاوت» مفهومى بالاتر از مفهوم «قرائت» دارد و با يك نوع تدبر و تفكر و عمل همراه است.
***