ولى اگر از مهلت الهى باز هم سوءاستفاده كنيد، و به تهمت‌هاى نارواى خود ادامه دهيد، بدانيد كيفر خداوند قطعى است، و سرانجام دامان شما را خواهد گرفت؛ زيرا «مجازات او از جمعيت مجرمان دفع‌شدنى نيست» «وَ لايُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمينَ».
اين آيه به خوبى عظمت تعليمات قرآن را روشن مى‌سازد كه بعد از شرح اين همه خلافكارى‌هاى يهود و مشركان، باز آنها را فوراً تهديد به عذاب نمى‌كند بلكه نخست با تعبيرهاى آكنده از محبت مانند «رَبُّكُم» (پروردگار شما) «ذُو رَحْمَةٍ» (صاحب رحمت است) «واسِعَةٍ» (رحمتش پهناور مى‌باشد) راه بازگشت را به سوى آنها گشوده، تا اگر كمترين آمادگى براى اين موضوع در آنها وجود داشته باشد، تشويق شوند و به سوى حق بازگردند.
اما براى اين كه رحمت پهناور الهى باعث جرأت، جسارت و طغيان آنان نگردد، و دست از لجاجت بردارند در آخرين جمله آنها را تهديد به مجازات قطعى خدا مى‌كند.
***