٤٤ وَ نادى‌ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقّاً فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقّاً قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمينَ
٤٥ الَّذينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالآْخِرَةِ كافِرُونَ
ترجمه:
٤٤- و بهشتيان دوزخيان را صدا مى‌زنند كه: «آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود، همه را حق يافتيم؛ آيا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق يافتيد»؟! در اين هنگام، ندا دهنده‌اى در ميان آنها ندا مى‌دهد كه: «لعنت خدا بر ستمگران باد!
٤٥- همان‌ها كه (مردم را) از راه خدا باز مى‌دارند، و (با القاى شبهات) مى‌خواهند آن را كج و معوج نشان دهند؛ و آنها به آخرت كافرند»!
تفسير:
گتفگوى بهشتيان و دوزخيان
پس از بحثى كه در آيات گذشته پيرامون سرنوشت بهشتيان و دوزخيان بيان شد، در اين آيات اشاره‌اى به گفتگوى اين دو گروه با هم در آن جهان شده است، و از آن استفاده مى‌شود كه: بهشتيان و دوزخيان از محل خود مى‌توانند با يكديگر سخن بگويند.