٥٧ وَ هُوَ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‌ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
٥٨ وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذي خَبُثَ لايَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الآْياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ
ترجمه:
٥٧- او كسى است كه بادها را بشارت دهنده در پيشاپيش (باران) رحمتش مى‌فرستد؛ تا ابرهاى سنگين بار را (بر دوش) كشند؛ (سپس) ما آنها را به سوى زمين‌هاى مرده مى‌فرستيم؛ و به وسيله آنها، آب (حياتبخش) را نازل مى‌كنيم؛ و با آن، از هر گونه ميوه‌اى (از خاك تيره) بيرون مى‌آوريم؛ اين گونه (كه زمين‌هاى مرده را زنده كرديم،) مردگان را (نيز در قيامت) زنده مى‌كنيم، شايد (با توجه به اين مثال) متذكر شويد!
٥٨- سرزمين پاكيزه (و شيرين)، گياهش به فرمان پروردگار مى‌رويد؛ اما سرزمين‌هاى بد طينت (و شوره زار)، جز گياه ناچيز و بى‌ارزش، از آن نمى‌رويد؛ اين گونه آيات (خود) را براى آنها كه شكرگزارند، بيان مى‌كنيم!
تفسير:
مربى و قابليت هر دو لازم است
در آيات گذشته اشاره‌هاى مكرر به مسأله «مبدأ» يعنى توحيد و شناسائى