تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٤
يعنى از يكسو نعمتهاى فراوان الهى را فراموش نكنيد.
و از سوى ديگر، توجه داشته باشيد كه پيش از شما اقوام طغيانگرى مانند قوم عاد بودند كه بر اثر مخالفتهايشان به عذاب الهى گرفتار شدند و نابود گرديدند.
پس از آن، روى بعضى از نعمتها و امكانات خداداد قوم ثمود تكيه كرده مىفرمايد: شما در سرزمينى زندگى داريد كه هم دشتهاى مسطح با خاكهاى مساعد و آماده دارد كه «مىتوانيد قصرهاى مجلل و خانههاى مرفه در آن بسازيد و هم كوهستانهاى مستعدى دارد كه مىتوانيد خانههائى مستحكم در دل سنگها (براى فصل زمستان و شرائط جوى سخت) ايجاد كنيد و بتراشيد» «تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِها قُصُوراً وَ تَنْحِتُونَ الْجِبالَ بُيُوتاً».
از اين تعبير، چنين به نظر مىرسد كه آنها محل زندگى خود را در تابستان و زمستان تغيير مىدادند، در فصل بهار و تابستان در دشتهاى وسيع و پربركت به زراعت و دامدارى مىپرداختند و به همين جهت خانههاى مرفه و زيبائى در دشت داشتند.
و به هنگام فرا رسيدن فصل سرما و تمام شدن برداشت محصول، به خانههاى مستحكمى كه در دل صخرهها تراشيده بودند و در مناطق امن و امانى قرار داشت و از گزند طوفان و سيلاب و حوادث بر كنار بود، آسوده خاطر زندگى مىكردند.
و در پايان آيه مىفرمايد: «اين همه نعمتهاى فراوان خدا را يادآور شويد و در زمين فساد نكنيد و كفران نعمت ننمائيد» «فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ وَ لاتَعْثَوْا فِي الأَرْضِ مُفْسِدينَ». «١»