در آيات ديگرِ قرآن نيز اين تعبير به همين معنى به كار رفته است، در آيه ٣٣ سوره «ق» مى‌خوانيم: مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنيبٍ: «بهشت براى آنها است كه خدا را از طريق ايمان به غيب بشناسند و از او بترسند، و قلب توبه‌كار و مملوّ از احساس مسئوليت با خود در عرصه محشر بياورند».
***
٥- تعبيرات مختلف آيات نسبت به پاداش
در آيه دوم مى‌خوانيم، پاداش «حسنه» ده برابر است، در حالى كه در بعضى ديگر از آيات قرآن، تنها به عنوان «أَضْعافاً كَثِيْرَهً» (چندين برابر) اكتفا شده (مانند آيه ٢٤٥ سوره «بقره»).
و در بعضى ديگر از آيات، پاداش پاره‌اى از اعمال مانند انفاق را به هفتصد برابر بلكه بيشتر مى‌رساند، (آيه ٢٦١ سوره «بقره»).
و در بعضى ديگر اجر و پاداش بى‌حساب ذكر كرده و مى‌فرمايد: إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ: «آنها كه استقامت بورزند پاداشى بى‌حساب خواهند داشت». «١»
روشن است: اين آيات هيچ گونه اختلافى با هم ندارند، در حقيقت حداقل پاداشى كه به نيكوكاران داده مى‌شود، ده برابر است و به نسبت اهميت عمل، و درجه اخلاص آن و كوشش‌ها و تلاش‌هائى كه در راه آن انجام شده است، بيشتر مى‌شود، تا به جائى كه هر حد و مرزى را درهم مى‌شكند و جز خدا حدّ آن را نمى‌داند.
مثلًا «انفاق» كه فوق‌العاده در اسلام اهميت دارد پاداشش از حدّ معمول پاداش عمل نيك كه ده برابر است، فراتر رفته و به «اضعاف كثيره» يا «هفتصد