مِنْهُمْ في‌ شَيْ‌ءٍ». «١»
زيرا مكتب تو مكتب توحيد و صراط مستقيم است و صراط مستقيم و راه راست همواره يكى بيش نيست.
سپس به عنوان تهديد و توبيخ اين گونه افراد تفرقه‌انداز، مى‌فرمايد: «كار اينها واگذار به خدا است، كه آنها را از اعمالشان آگاه خواهد ساخت» «إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ».
***
در آيه بعد، اشاره به رحمت و پاداش وسيع خداوند كه در انتظار افراد نيكوكار است، كرده و تهديدهاى آيه گذشته را با اين تشويق‌ها تكميل مى‌كند و مى‌فرمايد: «هر كسى كار نيكى انجام دهد، ده برابر به او پاداش داده مى‌شود» «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها».
«و هر كس كار بدى انجام دهد، جز به همان مقدار، كيفر داده نمى‌شود» «وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى‌ إِلَّا مِثْلَها».
و براى تأكيد، اين جمله را نيز اضافه مى‌كند كه: «به آنها هيچ گونه ستمى نخواهد شد» و تنها به مقدار عملشان كيفر مى‌بينند «وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ».
در اين كه منظور از «حَسَنَة» و «سَيِّئَة» در آيه فوق چيست؟ و آيا خصوص «توحيد» و «شرك» است؟
يا معنى وسيع‌ترى دارند؟ ميان مفسران گفتگو است، آنچه از ظاهر آيه استفاده مى‌شود هر گونه «كار نيك و فكر نيك و عقيده نيك و يا بد» را شامل