آوردن افراد بى‌ايمان و آنها كه عمل نيكى انجام نداده‌اند، پذيرفته نخواهد شد» «يَوْمَ يَأْتي‌ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لايَنْفَعُ نَفْساً إيمانُها لَمْ‌تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ في‌ إيمانِها خَيْراً».
درهاى توبه به روى آنان بسته مى‌شود؛ زيرا توبه و ايمان در آن هنگام، صورت اجبارى و اضطرارى به خود مى‌گيرد، و ارزش ايمان و توبه اختيارى را نخواهد داشت.
از آنچه گفتيم روشن شد كه: جمله «أَوْ كَسَبَتْ فِى إِيْمانِها خَيْراً» به اين معنى است كه: در آن روز نه تنها ايمان آوردن سودى نخواهد داشت، بلكه آنها هم كه ايمان آورده‌اند ولى عمل صالحى انجام نداده‌اند در آن روز انجام عمل صالح به حال آنها، نفعى ندارد؛ زيرا اوضاع و احوال طورى است كه: هر كسى بى‌اختيار دست از كارهاى خلاف بر مى‌دارد، و به سوى عمل صالح اجباراً روى مى‌آورد.
و در پايان آيه با لحنى تهديدآميز، به اين افراد لجوج مى‌فرمايد: «اكنون كه شما چنين انتظارى را داريد در انتظار خويش بمانيد، ما هم در انتظار (كيفر دردناك شما) خواهيم بود» «قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ».
***
نكته:
ايمان بدون عمل سودى ندارد
از نكات جالبى كه از آيه فوق استفاده مى‌شود اين است كه: راه نجات را در ايمان، آن هم ايمانى كه در پرتو آن اكتساب خيرى شود و اعمال نيك انجام گيرد، معرفى مى‌كند.
ممكن است اين سئوال پيش آيد كه: آيا ايمان به تنهائى كافى نيست هر چند