و به متاع جهان ماده از اين رو «عَرَض» گفته‌اند كه: معمولًا ناپايدار است، روزى به سراغ انسان مى‌آيد، آن چنان كه حسابش از دست مى‌رود، و روزى آن چنان از دسترس انسان دور مى‌شود كه در انتظار ذره‌اى از آن، آه مى‌كشد، به علاوه اصولًا همه نعمت‌هاى اين جهان ناپايدار و فناپذير است.
در هر حال: اين جمله به رشوه‌خوارى‌هاى جمعى از يهود، و تحريف آيات آسمانى به خاطر آن، و فراموش كردن احكام پروردگار به خاطر تضاد با منافع آنها اشاره مى‌كند.
لذا به دنبال آن مى‌فرمايد: «آيا پيمان كتاب خدا از آنها گرفته نشده كه بر خدا دروغ نبندند و احكام او را تحريف نكنند و جز حق چيزى نگويند»؟! «أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ ميثاقُ الْكِتابِ أَنْ لايَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ».
سپس مى‌فرمايد: اگر آنها از آيات الهى آگاهى نداشتند و دست به اين اعمال خلاف مى‌زدند، ممكن بود براى خودشان عذرى بسازند، ولى اشكال كار اين است كه: «آنها كراراً محتويات تورات را ديده و فهميده بودند» «وَ دَرَسُوا ما فيهِ». در عين حال آن را ضايع ساختند و فرمانش را پشت سر انداختند.
«دَرَسُوا» از ماده «دَرْس» در لغت، به معنى تكرار چيزى است و از آنجا كه به هنگام مطالعه و فرا گرفتن چيزى از استاد و معلم، مطالب تكرار مى‌گردد به آن، درس گفته شده است، و نيز اگر مى‌بينيم «كهنگى و فرسودگى» را «درس و اندراس» مى‌گويند به خاطر آن است كه: باد و باران و حوادث ديگر پى‌درپى بر بناهاى كهنه، گذشته و آنها را فرسوده ساخته است. «١»
سرانجام، مى‌فرمايد: اينها اشتباه مى‌كنند، و اين اعمال و متاع‌ها سودى براى آنها نخواهد داشت، بلكه «سراى ديگر براى پرهيزكاران بهتر است» «وَ الدَّارُ