تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٩
١٥٨ قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَميعاً الَّذي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ يُحْيي وَ يُميتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ الَّذي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
ترجمه:
١٥٨- بگو: «اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم؛ همان خدائى كه حكومت آسمانها و زمين، از آن اوست؛ معبودى جز او نيست؛ زنده مىكند و مىميراند؛ پس ايمان بياوريد به خدا و فرستادهاش، آن پيامبر درس نخواندهاى كه به خدا و كلماتش ايمان دارد؛ و از او پيروى كنيد تا هدايت يابيد»!
تفسير:
دعوت جهانى پيامبر صلى الله عليه و آله
در حديثى از امام مجتبى عليه السلام چنين مىخوانيم: «عدهاى از يهود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، گفتند: اى محمّد توئى كه گمان مىبرى فرستاده خدائى و همانند موسى عليه السلام بر تو وحى فرستاده مىشود»؟!
پيامبر صلى الله عليه و آله كمى سكوت كرد، سپس فرمود:
«آرى، منم، سيد فرزندان آدم و به اين افتخار نمىكنم، من خاتم پيامبران، پيشواى پرهيزگاران و فرستاده پروردگار جهانيانم».
آنها سؤال كردند: «به سوى چه كسى؟ به سوى عرب يا عجم يا ما»؟