زيرا ايمان به خدا از ايمان به پيامبر صلى الله عليه و آله و پيروى از مكتبش جدائى‌ناپذير است، همچنين تقوا و زكات نيز بدون پيروى از رهبرى او تكميل نمى‌شود.
لذا مى‌فرمايد: «كسانى مشمول اين رحمت مى‌شوند كه از فرستاده پروردگار كه امّى است پيروى مى‌كنند، همان پيامبرى كه صفاتش در تورات و انجيل ثبت شده، كه آنها را امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند، غذاهاى طيّب و پاكيزه را بر آنان حلال مى‌شمارد، و آنچه خبيث و تنفرآميز است را تحريم مى‌كند، بارهاى سنگين را از دوش آنان برمى‌دارد و غل و زنجيرهائى كه بر دست و پا و گردنشان سنگينى مى‌كرد را مى‌افكند» «الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ الَّذي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الإِنْجيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الأَغْلالَ الَّتي‌ كانَتْ عَلَيْهِمْ».
بر اين اساس، براى اين رسول، علاوه بر مقام رسالت، شش صفت بيان مى‌كند:
١- او پيامبر خدا است (النَّبِىَّ).
«نَبِىّ» به كسى گفته مى‌شود كه: پيام خدا را بيان مى‌كند و به او، وحى نازل مى‌شود- هر چند مامور به دعوت و تبليغ نباشد-
اما «رسول» كسى است كه علاوه بر مقام نبوت، مأمور به دعوت و تبليغ به سوى آئين خدا و ايستادگى در اين مسير مى‌باشد.
در حقيقت «رسالت» مقامى است بالاتر از نبوت، بنابراين در معنى رسالت، نبوت هم افتاده است، ولى چون آيه در مقام تشريح، توضيح و تفصيل پيامبر صلى الله عليه و آله است، آن دو را مستقلًا ذكر كرده.
در واقع آنچه به طور سربسته در مفهوم رسول افتاده، به صورت مستقل و