و نيز مى‌تواند اشاره به همه رحمت‌هاى مادى و معنوى باشد؛ زيرا نعمت‌هاى معنوى اختصاص به قوم و جمعيتى ندارد، هر چند شرائطى دارد كه بدون آن، شامل كسى نمى‌شود.
و به تعبير ديگر، درهاى رحمت الهى به روى همگان گشوده است و اين خود مردمند كه بايد تصميم بگيرند، و از اين در وارد شوند.
و اگر كسانى شرائط ورود در آن را فراهم نسازند دليل بر تقصير خود آنها است، نه محدود بودن رحمت خدا (تفسير دوم با مفهوم آيه و جمله‌اى كه بعد مى‌آيد سازگارتر و مناسب‌تر است).
ولى براى اين كه كسانى خيال نكنند، پذيرش توبه و يا وسعت رحمت پروردگار و عموميت آن، بى‌قيد و شرط و بدون حساب و كتاب است، در پايان آيه اضافه مى‌كند: «من به زودى رحمتم را براى كسانى كه (سه كار را انجام مى‌دهند) مى‌نويسم، آنها كه تقوا پيشه مى‌كنند، و آنها كه زكات مى‌پردازند، و آنها كه به آيات ما ايمان مى‌آورند» «فَسَأَكْتُبُها لِلَّذينَ يَتَّقُونَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ الَّذينَ هُمْ بِآياتِنا يُؤْمِنُونَ».
«تقوا» اشاره به پرهيز از هر گونه گناه و آلودگى است.
و «زكات» به معنى وسيع كلمه و طبق حديث معروف: لِكُلِّ شَىْ‌ءٍ زَكاةٌ: «براى همه نعمت‌ها و مواهب الهى، زكاتى هست» «١» تمام اعمال نيك را شامل مى‌شود.