گوساله‌پرستان بنى‌اسرائيل كه اكثريت قوم را تشكيل مى‌دادند از كار خود پشيمان شدند، اين پشيمانى در چند آيه قبل نيز، (آيه ١٤٩) منعكس است.
ولى براى اين كه تصور نشود: تنها اين ندامت و پشيمانى براى توبه آنها از چنين گناه عظيمى كافى بوده است، قرآن چنين اضافه مى‌كند:
«كسانى كه گوساله را معبود خود انتخاب كردند به زودى خشم پروردگار و ذلت در زندگى اين جهان به آنها خواهد رسيد» «إِنَّ الَّذينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا».
و نيز براى اين كه تصور نشود اين قانون اختصاصى به آنها دارد، اضافه مى‌كند: «همه كسانى كه افترا (بر خدا) مى‌بندند را اين چنين كيفر مى‌دهيم» «وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرينَ».
تعبير به «إِتَّخَذُوا» اشاره به اين است كه: «بت» هيچ گونه واقعيتى ندارد، تنها انتخاب و قرارداد مردم بت‌پرست است كه به آن شخصيت و ارزش موهومى مى‌دهد و لذا كلمه «عِجْل» را پشت سر اين جمله مى‌آورد، يعنى آن گوساله پس از انتخاب براى پرستش باز همان گوساله بود!
اما در اين كه اين «غضب» و «ذلت» چه بوده است؟
قرآن در آيه فوق صريحاً چيزى ذكر نكرده، و تنها با اشاره سربسته‌اى گذشته است، ولى ممكن است اشاره به بدبختى‌ها، گرفتارى‌ها و مشكلاتى بوده باشد كه بعد از اين ماجرا و قبل از حكومت در بيت المقدس، دامان اسرائيليان را گرفت.
يا اشاره به مأموريت عجيب كشتار يكديگر باشد كه به عنوان كيفر و مجازات در برابر چنين گناه سنگينى به آنها داده شد كه شرح آن در جلد اول همين تفسير، ذيل آيه ٥٤ سوره «بقره» گذشت.