همچنين بت‌پرستى يك نوع انحراف از حق و اضطراب در عقيده است، و نيز به همين جهت عرب‌ها به يك نوع بيمارى كه به شتر دست مى‌دهد و سبب لرزش پاى او مى‌گردد، تا آنجا كه مجبور است گام‌ها را كوتاه بردارد، گاهى راه برود و گاهى توقف كند «رَجَز» (بر وزن مرض) مى‌گويند.
و اين كه ملاحظه مى‌كنيم به اشعار جنگى، «رَجَز» اطلاق مى‌شود آن نيز به خاطر آن است كه داراى مقطع‌هاى كوتاه و نزديك به هم مى‌باشد.
به هر حال منظور از «رِجز» در آيات فوق، ظاهراً همان مجازات‌هاى بيداركننده پنجگانه‌اى است كه در آيات قبل به آن اشاره شد، اگر چه بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه اشاره به بلاهاى ديگرى باشد كه خداوند بر آنها نازل كرد، كه در آيات گذشته به آن اشاره نشده است، از جمله بلاى طاعون و يا برف و تگرگ شديد و مرگبار كه در «تورات» نيز به قسمت اخير اشاره شده است.
در مورد جمله «بِما عَهِدَ عِنْدَكَ» و اين كه منظور از آن عهد الهى كه نزد موسى‌ بوده چيست؟ مفسران گفتگو كرده‌اند، آنچه نزديك‌تر به نظر مى‌رسد اين است كه:
منظور از آن، وعده‌اى است كه خدا به موسى‌ داده بود كه اگر دعا كند، دعايش به اجابت مى‌رسد.
ولى اين احتمال را نيز داده‌اند كه: منظور از «عهد» همان عهد «نبوت» است و «باء» «باء قسم» مى‌باشد يعنى «تو را به حق مقام نبوتى كه دارى سوگند مى‌دهيم» كه براى برطرف شدن اين حوادث دردناك دعا كن.
***
در آيه بعد، اشاره به پيمان‌شكنى آنها كرده، مى‌فرمايد: «هنگامى كه بلا را پس از مدت تعيين شده‌اى از آنها برمى‌داشتيم، پيمان خود را مى‌شكستند» «فَلَمَّا