تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٧
١٣٤ وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَني إِسْرائيلَ
١٣٥ فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ
١٣٦ فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلينَ
ترجمه:
١٣٤- هنگامى كه بلا بر آنها مسلط مىشد، مىگفتند: «اى موسى از خدايت براى ما بخواه به عهدى كه با تو كرده، وفا كند. اگر اين بلا را از ما مرتفع سازى، قطعاً به تو ايمان مىآوريم، و بنىاسرائيل را با تو خواهيم فرستاد»!
١٣٥- اما هنگامى كه بلا را، پس از مدت معينى كه به آن مىرسيدند، از آنها برمىداشتيم، پيمان خويش را مىشكستند!
١٣٦- سرانجام از آنها انتقام گرفتيم، و آنان را در دريا غرق كرديم؛؛ زيرا آيات ما را تكذيب كردند، و از آن غافل بودند.
تفسير:
پيمانشكنىهاى مكرر
در اين آيات واكنشى را كه فرعونيان در برابر بلاهاى آموزنده و بيداركننده پروردگار نشان دادند، بيان شده است، و از مجموع آنها چنين استفاده مىشود:
آنان هنگامى كه در چنگال بلا گرفتار مىشدند- همانند همه تبهكاران- موقتاً از