١٣٢ وَ قالُوا مَهْما تَأْتِنا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنا بِها فَما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنينَ
١٣٣ فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ آياتٍ مُفَصَّلاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً مُجْرِمينَ
ترجمه:
١٣٢- و گفتند: «هر نشانه و معجزه‌اى براى ما بياورى كه سحرمان كنى، ما به تو ايمان نمى‌آوريم»!
١٣٣- سپس (بلاها را پشت سرهم بر آنها نازل كرديم؛) طوفان و ملخ و آفت گياهى و قورباغه‌ها و خون را- كه نشانه‌هائى از هم جدا بودند- بر آنها فرستاديم؛ ولى (باز بيدار نشدند، و) تكبر ورزيدند، و جمعيت گنهكارى بودند!
تفسير:
بلاهاى پى‌درپى و رنگارنگ
در اين آيات، به مرحله ديگرى از درس‌هاى بيداركننده‌اى كه خدا به قوم فرعون داد، اشاره شده است.
هنگامى كه مرحله اول يعنى خشكسالى و زيان‌هاى مالى در آنها، اثر بيداركننده نگذاشت، نوبت مرحله دوم كه مجازات‌هاى سخت‌تر و شديدتر بود فرا رسيد، و خداوند آنها را به بلاهاى پى‌درپى و كوبنده كه به طور متناوب نازل مى‌شد، گرفتار ساخت، اما متأسفانه باز هم بيدار نشدند!
در نخستين آيه مورد بحث به عنوان مقدمه‌اى براى نزول اين بلاها مى‌فرمايد: آنها همچنان در انكار دعوت موسى‌ عليه السلام، مقاومت به خرج داده «گفتند: