١٢٧ وَ قالَ الْمَلَا مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسى‌ وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ وَ يَذَرَكَ وَ آلِهَتَكَ قالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنائَهُمْ وَ نَسْتَحْيي‌ نِسائَهُمْ وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قاهِرُونَ
١٢٨ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ اسْتَعينُوا بِاللَّهِ وَ اصْبِرُوا إِنَّ الأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ
١٢٩ قالُوا أُوذينا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنا وَ مِنْ بَعْدِ ما جِئْتَنا قالَ عَسى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَ يَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الأَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ
ترجمه:
١٢٧- و اشراف قوم فرعون (به او) گفتند: «آيا موسى‌ و قومش را رها مى‌كنى كه در زمين فساد كنند، و تو و خدايانت را رها سازد»؟! گفت: «به زودى پسرانشان را مى‌كشيم، و دخترانشان را زنده نگه مى‌داريم (تا به ما خدمت كنند)؛ و ما بر آنها كاملًا مسلطيم»!
١٢٨- موسى‌ به قوم خود گفت: «از خدا يارى جوئيد، و استقامت پيشه كنيد، كه زمين از آن خداست و آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد، واگذار مى‌كند؛ و سرانجام (نيك) براى پرهيزكاران است»!
١٢٩- گفتند: «پيش از آن كه به سوى ما بيائى آزار ديديم، (هم اكنون) پس از آمدنت نيز آزار مى‌بينيم! (كى اين آزارها سر خواهد آمد؟)» گفت: «اميد است پروردگارتان دشمن شما را هلاك كند، و شما را در زمين جانشين (آنها) سازد، و بنگرد چگونه عمل مى‌كنيد»؟!