ساحران با غرور مخصوصى رو به سوى موسى‌ عليه السلام كرده گفتند: «يا تو شروع به كار كن و عصا را بيفكن و يا ما آغاز مى‌كنيم و وسائل خود را مى‌افكنيم» «قالُوا يا مُوسى‌ إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَ إِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقينَ».
***
و موسى‌ با خونسردى مخصوصى در پاسخ «گفت: شما قبلًا شروع كنيد، شما وسائل خود را بيفكنيد»! «قالَ أَلْقُوا».
«هنگامى كه ساحران طناب‌ها و ريسمان‌ها را به وسط ميدان افكندند، مردم را چشم‌بندى كرده و با اعمال و گفتارهاى اغراق‌آميز خود، هول و وحشتى در دل مردم افكندند و سحر عظيمى در برابر آنها انجام دادند» «فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَ اسْتَرْهَبُوهُمْ وَ جائُوا بِسِحْرٍ عَظيمٍ».
كلمه «سِحْر»- همان گونه كه در جلد اول تفسير «نمونه»، ذيل آيه ١٠٢ گفته‌ايم- در اصل به معنى خدعه، نيرنگ، شعبده و تردستى است، گاهى نيز به معنى هر چيزى كه عامل و انگيزه آن نامرئى و مرموز باشد، آمده است.
بنابراين، افرادى كه با استفاده از سرعت حركات دست و مهارت در جا به جا كردن اشياء، مطالب را به صورت خارق‌العاده، جلوه‌گر مى‌سازند.
و همچنين كسانى كه با استفاده از خواص شيميائى و فيزيكى مرموز، مواد و اشياء مختلف، آثار خارق‌العاده‌اى به مردم نشان مى‌دهند، همه در عنوان «ساحر» داخل هستند.
علاوه بر اينها ساحران معمولًا از يك سلسله تلقين‌هاى مؤثر نسبت به شنوندگان و جمله‌هاى اغراق‌آميز و گاهى هول‌انگيز و وحشتناك براى تكميل كار خود استفاده مى‌كنند كه اثر روانى فوق‌العاده‌اى در بينندگان و شنوندگان مى‌گذارد.