***
و فرعون با توجه به شرايطى كه داشت نيز، بلافاصله وعده مساعد به آنها داده «گفت: آرى نه تنها اجر و پاداش مادى خواهيد داشت، كه از مقربان درگاه من نيز خواهيد شد»! «قالَ نَعَمْ وَ إِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبينَ».
و به اين ترتيب، هم وعده «مال» به آنها داد و هم وعده «مقام بزرگ».
از تعبير آيه اين چنين استفاده مى‌شود كه: تقرب به فرعون در آن محيط چيزى بالاتر از مال و ثروت بود، و يك موقعيت به اصطلاح معنوى محسوب مى‌شد كه مى‌توانست سرچشمه اموال فراوان ديگرى گردد.
***
ساحران مقدمات مبارزه را فراهم ساختند و آنچه لازمه كار بود تهيه كردند و در موعد معينى كه براى مقابله موسى‌ عليه السلام با ساحران تعيين شده بود- چنان كه در دو سوره «طه» و «شعراء» آمده است- از همه مردم- به عنوان يك دعوت عمومى براى مشاهده اين ماجرا- دعوت به عمل آمد.
اينها نشان مى‌دهد كه فرعون به پيروزى نهائى خود ايمان داشت.
چرا كه ساحران- چنان كه اشاره كرديم- همه مقدمات كار خود را فراهم ساخته بودند.
يك مشت ريسمان و عصا كه درون آنها- گويا- مواد شيميائى مخصوصى قرار داده شده بود كه در برابر تابش آفتاب به صورت گازهاى سبكى در مى‌آمد و آن طناب‌ها و عصاهاى توخالى را به حركت در مى‌آورد، مهيا و آماده كار بود.
روز موعود فرا رسيد، صحنه عجيبى بود، موسى‌ عليه السلام تك و تنها (فقط برادرش با او بود) در برابر انبوه جمعيتِ ساحران و مردم زيادى كه غالباً طرفدار و پشتيبان آنها بودند، قرار گرفت.