فرعون با شنيدن اين جمله كه: من دليل روشنى با خود دارم، بلافاصله «گفت: اگر راست مى‌گوئى و نشانه‌اى از طرف خداوند با خوددارى آن را بياور» «قالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقينَ».
و با اين تعبير، ضمن ابراز ترديد در صدق موسى‌ عليه السلام ظاهراً قيافه حق‌جوئى و حق‌طلبى به خود گرفت، آن چنان كه يك جستجوگر به دنبال حق مى‌گردد.
***
و موسى‌ عليه السلام بلافاصله دو معجزه بزرگ خود را كه يكى مظهر «بيم» و ديگرى مظهر «اميد» بود، و مقام «انذار» و «بشارت» او را تكميل مى‌كرد، نشان داد:
نخست: «عصاى خود را انداخت و به صورت اژدهاى آشكارى درآمد» «فَأَلْقى‌ عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبينٌ». «١»
تعبير به «مُبِين» اشاره به اين است كه راستى تبديل به اژدها شد و چشم‌بندى، تردستى و سحر و مانند آنها نبود، بر خلاف‌كارى كه ساحران بعداً انجام دادند؛ زيرا در مورد آن مى‌گويد: آنها چشم‌بندى كردند و عملى انجام دادند كه تصور مى‌شد مارهائى است كه به حركت در آمده است.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: در آيه ١٠ سوره «نمل» و ٣١ سوره «قصص» مى‌خوانيم عصا همانند «جانّ» به حركت در آمد و «جانّ» در لغت به معنى «مارهاى باريك و سريع السير» است.
اين تعبير با تعبير «ثُعْبان» كه به معنى اژدها و مار عظيم است، ظاهراً سازگار نمى‌باشد.