رباخوارى، و اموال مردم را به ناحق خوردن، آنجا كه مى‌فرمايد:
فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ وَ بِصَدِّهِمْ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ كَثيراً* وَ أَخْذِهِمُ الرِّبَوا وَ قَدْ نُهُوا عَنْهُ وَ أَكْلِهِمْ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِل:
«به خاطر ظلمى كه از يهود صادر شد، و (نيز) به خاطر جلوگيرى بسيار آنها از راه خدا، بخشى از چيزهاى پاكيزه را كه بر آنها حلال بود، حرام كرديم* و (همچنين) به خاطر ربا گرفتن، درحالى كه از آن نهى شده بودند؛ و خوردن اموال مردم به باطل».
جمله «وَ إِنَّا لَصادِقُونَ» كه در آخر آيه آمده است، ممكن است اشاره به اين نكته باشد كه: صدق و حقيقت مطلب در مورد تحريم اين غذاها آن است كه ما گفتيم، نه آن است كه: يهود در پاره‌اى از سخنان خود مى‌گفتند، و آن را به عنوان فرمانى دائر بر تحريم اين امور، از ناحيه اسرائيل (يعقوب) معرفى مى‌كردند؛ زيرا يعقوب چنان كه در آيه ٩٣ سوره «آل عمران» آمده است هرگز، حكم به حرام بودن اين اموال نكرده بود، و اين تهمتى بود كه يهود بر او بستند (براى توضيح بيشتر به تفسير نمونه ذيل آيه فوق جلد سوم مراجعه فرمائيد).
***
از آنجا كه لجاجت يهود و مشركان روشن بوده و امكان داشته پافشارى كنند و پيامبر صلى الله عليه و آله را تكذيب نمايند، در آيه بعد، خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد:
«اگر تو را تكذيب كنند به آنها بگو: پروردگارتان رحمت وسيع و پهناورى دارد» «فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ رَبُّكُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ».
و شما را زود مجازات نمى‌كند بلكه مهلت مى‌دهد، شايد از اشتباهات خود برگرديد، از كرده خود پشيمان شويد و به سوى خدا باز آئيد.