مى‌توان استفاده كرد كه: شتر براى يهود به كلى حرام بوده است (دقت كنيد).
سپس مى‌فرمايد: «پيه و چربى موجود در بدن گاو و گوسفند را نيز بر آنها حرام كرده بوديم» «وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما».
و به دنبال آن، سه مورد را استثناء مى‌كند، نخست «چربى‌هائى كه در پشت اين دو حيوان قرار دارد» «إِلَّا ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما».
پس از آن «و چربى‌هائى كه در پهلوها و لابلاى امعاء قرار گرفته» «أَوِ الْحَوايا». «١»
و در مرحله بعد «و چربى‌هائى كه با استخوان آميخته شده است» «أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ».
ولى در پايان آيه تصريح مى‌كند: اينها در حقيقت بر يهود حرام نبود، «اما به خاطر ظلم و ستمى كه مى‌كردند، از اين گونه گوشت‌ها و چربى‌ها كه مورد علاقه آنها بود به حكم خدا محروم شدند» «ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ».
و براى تأكيد اضافه مى‌كند: «اين يك حقيقت است و ما راست مى‌گوئيم» «وَ إِنَّا لَصادِقُونَ».
در اين كه بنى‌اسرائيل چه ظلم و ستمى كرده بودند كه خداوند پاره‌اى از نعمت‌هائى را كه مورد علاقه آنها بود بر آنها تحريم كرد؟ در ميان مفسران گفتگو است.
ولى آنچه از آيات ١٦٠ و ١٦١ سوره «نساء» استفاده مى‌شود اين است كه:
علت تحريم مزبور چند چيز بوده است:
ظلم و ستم بر ضعفاء و جلوگيرى از دعوت انبياء در مسير هدايت مردم، و