تفسير:
گوشه‌اى از سرگذشت قوم هود
در تعقيب ذكر رسالت نوح عليه السلام و درس‌هاى عبرتى كه در آن نهفته بود، به سرگذشت يكى ديگر از پيامبران بزرگ يعنى هود عليه السلام و درگيرى‌هاى او با قوم و ملتش مى‌پردازد.
اين جريان در سوره‌هاى ديگرى از قرآن مجيد از جمله سوره «شعراء» و سوره‌اى كه به نام «هود» در قرآن نامگذارى شده مشروح‌تر آمده است.
در آيات مورد بحث، تنها فشرده‌اى از گفتگوهاى هود عليه السلام و مخالفانش و سرانجام زندگى آنها بازگو شده است.
نخست مى‌فرمايد: «ما به سوى جمعيت عاد، برادرشان هود را فرستاديم» «وَ إِلى‌ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً».
قوم «عاد» مردمى بودند كه در سرزمين «يمن» زندگى مى‌كردند، از نظر قدرت جسمانى و ثروت سرشارى كه از طريق كشاورزى و دامدارى به آنها مى‌رسيد، ملتى نيرومند و قوى بودند، ولى انحرافات عقيده‌اى، مخصوصاً بت‌پرستى و مفاسد اخلاقى در ميان آنها غوغا مى‌كرد.
هود كه از آنان بود و با آنها خويشاوندى داشت، از طرف پروردگار مأمور دعوت آنها به سوى حق، و مبارزه با فساد گرديد، و شايد تعبير به «أَخاهُم» (برادرشان) اشاره به همين پيوند نسبى باشد كه در ميان هود و قوم عاد بود.
اين احتمال نيز وجود دارد كه تعبير به «برادر» در مورد حضرت هود و همچنين در مورد چند نفر ديگر از پيامبران الهى مانند نوح «١»
و صالح «٢»
و لوط «٣»
و