٥٥ ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لايُحِبُّ الْمُعْتَدينَ
٥٦ وَ لاتُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْمُحْسِنينَ
ترجمه:
٥٥- پروردگار خود را از روى تضرع، و در پنهانى، بخوانيد! (و از تجاوز، دست برداريد كه) او متجاوزان را دوست نمى‌دارد!
٥٦- و در زمين پس از اصلاح آن فساد نكنيد، و او را با بيم و اميد بخوانيد (بيم از مسئوليت‌ها، و اميد به رحمتش، و نيكى كنيد)؛ زيرا رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است!
تفسير:
شرايط اجابت دعا
آيه گذشته با ذكر دلائل روشن به اين حقيقت اشاره كرد كه شايسته عبوديت و بندگى تنها خدا است، و به دنبال آن در اينجا دستور مى‌دهد: «دعا و نيايش» كه جان و روح عبادت است بايد در برابر خدا انجام گيرد، نخست مى‌فرمايد:
«پروردگار خود را از روى تضرع و در پنهانى بخوانيد» «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً».
«تَضَرُّع» در اصل از ماده «ضرع» (بر وزن فرع) به معنى «پستان»، گرفته شده، بنابراين «تضرّع» به معنى دوشيدن شير از پستان مى‌آيد، و از آنجا كه به هنگام دوشيدن شير انگشت‌ها بر نوك پستان در جهات مختلف حركت مى‌كنند،