تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦
٥٠ وَ نادى أَصْحابُ النَّارِ أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفيضُوا عَلَيْنا مِنَ الْماءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قالُوا إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَى الْكافِرينَ
٥١ الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا وَ ما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ
ترجمه:
٥٠- و دوزخيان، بهشتيان را صدا مىزنند كه: « (محبت كنيد و) مقدارى آب، يا از آنچه خدا به شما روزى داده، به ما ببخشيد»! آنها (در پاسخ) مىگويند: «خداوند اينها را بر كافران حرام كرده است»!
٥١- همانها كه دين و آئين خود را سرگرمى و بازيچه گرفتند؛ و زندگى دنيا آنان را مغرور ساخت؛ امروز ما آنها را فراموش مىكنيم، همان گونه كه لقاى چنين روزى را فراموش كردند و آيات ما را انكار نمودند.
تفسير:
نعمتهاى بهشتى بر دوزخيان حرام است
پس از آن كه بهشتيان و دوزخيان هر كدام در محل مناسب خود مستقر شدند گفتگوهائى در ميان آنها رد و بدل مىشود كه نتيجه آن، مجازات و كيفرى است روحانى و معنوى براى دوزخيان.
نخست «دوزخيان- كه در وضع بسيار ناگوارى به سر مىبرند- خطاب به بهشتيان فرياد مىزنند: مقدارى آب يا آنچه خداوند به شما روزى داده، به ما