رحمتند و پيشوايان بزرگى كه در همه حال يار و ياور ضعيفانند، بر اين اساس قسمت اول آيات و روايات اشاره به گروه نخستين يعنى ضعفا است و قسمت دوم اشاره به گروه دوم يعنى بزرگان و انبياء و امامان و صلحا.
در بعضى از روايات نيز شاهد اين جمع به خوبى ديده مى‌شود مانند روايتى كه در تفسير على بن ابراهيم از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود:
الأَعْرافُ كُثْبَانٌ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ وَ الرِّجالُ الأَئِمَّةُ يَقِفُونَ عَلَى الأَعْرافِ مَعَ شِيعَتِهِمْ وَ قَدْ سَبَقَ الْمُؤْمِنُونَ إِلَى الْجَنَّةِ بِلا حِسابٍ ...:
«اعراف، تپه‌اى است ميان بهشت و دوزخ، و امامان، آن مردانى هستند كه بر اعراف در كنار شيعيانِ (گنهكارشان) قرار مى‌گيرند، در حالى كه مؤمنان (خالص) بدون نياز به حساب در بهشت جاى گرفته‌اند ...».
بعد از آن اضافه مى‌كند: «امامان و پيشوايان در اين موقع به پيروان گناهكار خود مى‌گويند خوب نگاه كنيد، برادران با ايمان خود را كه چگونه بدون حساب به بهشت شتافته‌اند، و اين همان است كه خداوند مى‌فرمايد: سَلامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يُدْخِلُوها وَ هُمْ يَطْمَعُونَ: «يعنى آنها به بهشتيان درود مى‌فرستند در حالى كه خودشان هنوز وارد بهشت نشده‌اند و آرزو دارند».
سپس به آنها گفته مى‌شود: دشمنان حق را بنگريد كه چگونه در آتشند و اين همان است كه خداوند مى‌فرمايد: «وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ ...».
بعد به دوزخيان مى‌گويند: اينها (پيروان و شيعيانى كه آلوده گناهانى بوده‌اند) همان‌ها هستند كه شما مى‌گفتيد: هرگز مشمول رحمت الهى نخواهند شد، (چگونه رحمت الهى شامل حال آنها شده)؟
و به اين دسته از گنهكاران (كه بر اثر ايمان و اعمال صالحى شايستگى عفو