***
و در آيه بعد اضافه مى‌كند: اما «هنگامى كه به سوى يكديگر نگاه مى‌كنند و دوزخيان را در دوزخ مى‌بينند، به درگاه خدا راز و نياز مى‌كنند و مى‌گويند:
پروردگارا ما را با جمعيت ستمگران قرار مده» «وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ». «١»
قابل توجه اين كه: درباره مشاهده دوزخيان در آيه فوق تعبير به «إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ» شده است، يعنى هنگامى كه چشم آنها به سوى دوزخيان برگردانده مى‌شود، و اين در حقيقت اشاره به آن است كه: آنها از مشاهده دوزخيان تنفر دارند، گويا نگاهشان به آنها نيز آميخته با اكراه و اجبار است.
***
و در آيه سوم مى‌افزايد: «اصحاب اعراف، جمعى از دوزخيان را كه از چهره و سيمايشان مى‌شناسند صدا مى‌زنند و مورد ملامت و سرزنش قرار مى‌دهند كه ديديد عاقبت گردآورى اموال و نفرات در دنيا و تكبر ورزيدن از قبول حق، به شما سودى نداد» «وَ نادى‌ أَصْحابُ الأَعْرافِ رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسيماهُمْ قالُوا ما أَغْنى‌ عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ».
چه شد آن مال‌ها؟ و كجا رفتند آن نفرات؟ و چه نتيجه‌اى گرفتيد از آن همه كبر و خودپرستى؟
***
و در چهارمين آيه، بار ديگر با همان زبان ملامت و سرزنش در حالى كه اشاره به جمعى از ضعفاى مومنان كه بر اعراف قرار گرفته‌اند مى‌كنند، مى‌گويند: