اين ندا را در مى‌دهد منم». «١»
همچنين به سند خود از «ابن عباس» نقل مى‌كند كه على عليه السلام در قرآن نام‌هائى دارد كه مردم آنها را نمى‌دانند، از جمله «مؤذّن» در آيه شريفه: «فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ»، على است كه اين ندا را در مى‌دهد و مى‌گويد: أَلا لَعْنَةُ اللَّهَ عَلَى الَّذِيْنَ كَذَّبُوا بِوِلايَتِى وَ اسْتَخَفُّوا بِحَقِّى:
«لعنت خدا بر آنها باد كه ولايت مرا تكذيب كردند و حق مرا كوچك شمردند». «٢»
از طرق شيعه نيز روايات متعددى در اين زمينه وارد شده است، از جمله اين كه: مرحوم «صدوق» با سند خود از امام باقر عليه السلام نقل مى‌كند: امير مؤمنان على عليه السلام به هنگام بازگشت از ميدان جنگ نهروان، مطلع شد كه «معاويه» آشكارا او را دشنام مى‌دهد و يارانش را به قتل مى‌رساند، حضرت برخاست و خطابه‌اى ايراد كرد و در ضمن آن فرمود:
«ندا دهنده در دنيا و آخرت منم همان گونه كه خداوند مى‌فرمايد: فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمينَ: «من آن مؤذن رستاخيزم»، و نيز