أَمَّا الْمُؤْمِنُونَ فَتُرْفَعُ أَعْمالُهُمْ وَ أَرْواحُهُمْ إِلَى السَّماءِ فَتُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُها وَ أَمَّا الْكافِرُ فَيُصْعَدُ بِعَمَلِهِ وَ رُوحِهِ حَتّى‌ إِذا بَلَغَ إِلَى السَّماءِ نادَى مُنادٍ اهْبِطُوا بِهِ إِلى‌ سِجِّين:
«اما مؤمنان، اعمال و ارواحشان به سوى آسمان‌ها برده مى‌شود و درهاى آسمان به روى آنها گشوده خواهد شد، اما كافر روح و عملش را بالا مى‌برند تا به آسمان برسد، در اين هنگام كسى صدا مى‌زند آن را به سوى سجين (دوزخ) پائين ببريد». «١»
به همين مضمون رواياتى نيز از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در تفسير «طبرى» و ساير تفاسير در ذيل آيه مورد بحث نقل شده است.
ممكن است منظور از آسمان در اينجا معنى ظاهر آن باشد، و نيز ممكن است كنايه از مقام قرب خدا بوده باشد، همان طور كه در آيه ١٠ سوره «فاطر» مى‌خوانيم: إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُه: «سخنان پاكيزه به سوى او بالا مى‌روند و عمل صالح را ترفيع مى‌دهد».
سپس اضافه مى‌كند: «آنها وارد بهشت نخواهند شد، تا زمانى كه شتر از سوراخ سوزن بگذرد»! «وَ لايَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ في‌ سَمِّ الْخِياطِ».
اين تعبير، كنايه لطيفى از محال بودن اين امر است، در واقع براى اين كه عدم امكان دخول اين افراد در بهشت به صورت يك مسأله حسى درآيد، اين مثال انتخاب شده است، تا همان طور كه هيچ كس ترديد ندارد كه ممكن نيست شتر با آن جثّه بزرگش از سوراخ باريك سوزن عبور كند، همين طور مسلّم بدانند