تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٤
آفريده است، چگونه ممكن است آنها را تحريم كند؟
مگر ميان دستگاه آفرينش و دستورات دينى ممكن است تضاد وجود داشته باشد؟!
آنگاه براى تأكيد اضافه مىكند: به آنها «بگو اين نعمتها و موهبتها براى افراد با ايمان در اين زندگى دنيا آفريده شده، (اگر چه ديگران نيز بدون داشتن شايستگى از آن استفاده مىكنند، ولى) در روز قيامت و زندگى عالىتر كه صفوف كاملًا از هم مشخص مىشوند، اينها همه در اختيار افراد با ايمان و درستكار قرار مىگيرد، و ديگران به كلى از آن محروم مىشوند»! «قُلْ هِيَ لِلَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ».
بنابراين، چيزى كه در دنيا و آخرت مال آنها است و مخصوصاً در جهان ديگر اختصاص به آنها دارد، چگونه ممكن است تحريم گردد؟
حرام چيزى است كه مفسدهانگيز باشد، نه نعمت و موهبت.
اين احتمال نيز در تفسير اين جمله داده شده است كه اين مواهب در دنيا اگر چه آميخته با گرفتارىها و گاهى با غم، رنجها و اندوهها است، ولى در سراى ديگر، خالص از همه اين ناملايمات در اختيار مؤمنان قرار خواهد گرفت (ولى تفسير اول مناسبتر به نظر مىرسد).
در پايان آيه به عنوان تأكيد مىفرمايد: «ما اين چنين آيات و احكام خود را براى جمعيتى كه آگاهند و مىفهمند تشريح مىكنيم» «كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآْياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ».
***