٢٣ قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ‌تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ
٢٤ قالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‌ حينٍ
٢٥ قالَ فيها تَحْيَوْنَ وَ فيها تَمُوتُونَ وَ مِنْها تُخْرَجُونَ
ترجمه:
٢٣- گفتند: «پروردگارا! ما به خويشتن ستم كرديم! و اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى، از زيانكاران خواهيم بود»!
٢٤- فرمود: « (از مقام خويش) فرود آئيد، در حالى كه بعضى از شما نسبت به بعض ديگر، دشمن خواهيد بود! و براى شما در زمين، قرارگاه بهره‌گيرى تا زمان معينى خواهد بود».
٢٥- فرمود: «در آن (زمين) زنده مى‌شويد؛ و در آن مى‌ميريد؛ و (در رستاخيز) از ان خارج خواهيد شد».
تفسير:
بازگشت آدم به سوى خدا
سرانجام، هنگامى كه آدم عليه السلام و حوا، به نقشه شيطانى ابليس، واقف شدند و نتيجه كار خلاف خود را ديدند به فكر جبران گذشته افتادند و نخستين گام را اعتراف به ظلم و ستم بر خويشتن، در پيشگاه خدا قرار داده «گفتند: پروردگارا! ما