توانست در او نفوذ كند نه به خاطر نادانى او بود بلكه از پاكى و صفاى او سوء استفاده كرد.
شاهد اين سخن آيه ٢٧ همين سوره است كه مى‌فرمايد: يا بَني‌ آدَمَ لايَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما:
«اى فرزندان آدم! شيطان شما را فريب ندهد، آن چنان كه پدر و مادرتان را از بهشت، بيرون كرد، و لباس آنها را از تنشان جدا ساخت».
و اگر بعضى از نويسندگان اسلامى نوشته‌اند: آدم عليه السلام در آغاز برهنه بود در واقع اشتباهى است آشكار كه بر اثر نوشته‌هاى «تورات» پيدا شده است!
به هر حال، قرآن پس از آن مى‌فرمايد: «هنگامى كه آدم و حوا چنين ديدند بلافاصله از برگ‌هاى درختان بهشتى براى پوشيدن اندام خود، استفاده كردند» «وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ». «١»
و سرانجام مى‌فرمايد: «و در اين موقع خداوند به آنها ندا داد كه: مگر من شما را از آن درخت نهى نكردم؟! مگر به شما نگفتم كه شيطان دشمن آشكار و سرسخت شما است؟! چرا فرمان مرا به دست فراموشى سپرديد و در اين گرداب سقوط كرديد»؟! «وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبينٌ».
از مقايسه تعبير اين آيه با نخستين آيه‌اى كه به آدم عليه السلام و حوا اجازه سكونت در بهشت را مى‌داد به خوبى استفاده مى‌شود كه آنها پس از اين نافرمانى، چه اندازه از مقام قرب پروردگار دور شدند و حتى از درختان بهشتى نيز فاصله گرفتند، زيرا در آيه قبل هذِهِ الشَّجَرَةِ: (اين درخت) كه براى اشاره نزديك است