مى‌كند كه نظير آن در سوره‌هاى ديگر قرآن از جمله در سوره «مؤمنون» آيات ١٠٢ و ١٠٣ و سوره «قارعه» آيات ٦ و ٨ آمده است.
نخست مى‌فرمايد: «مسأله توزين اعمال در آن روز حق است» «وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ». «١»
در جمله بعد مى‌فرمايد: «آنها كه ميزان‌هاى سنجششان سنگين است رستگارانند» «فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
***
و بلافاصله در آيه بعد مى‌فرمايد: «و آنها كه ميزان‌هاى سنجششان سبك است كسانى هستند كه سرمايه وجود خود را به خاطر ظلم و ستمى كه در برابر آيات ما داشتند از دست داده‌اند» «وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازينُهُ فَأُولئِكَ الَّذينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ».
بديهى است منظور از سبكى و سنگينى ميزان اعمال، سبكى و سنگينى خود ميزان نيست بلكه ارزش و وزن چيزهائى است كه با ميزان سنجيده مى‌شود.
ضمناً تعبير: خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ: «سرمايه وجود خود را از دست دادند» اشاره لطيفى به اين واقعيت است كه: اين گونه اشخاص، گرفتار بزرگ‌ترين زيان و خسران مى‌شوند؛ زيرا گاهى انسان زيان مى‌كند و تنها مال يا مقام خود را از دست مى‌دهد.
ولى گاهى زيان مى‌كند و اصل وجود هستى او به هدر مى‌رود، بدون اين كه سرمايه‌اى در برابر آن به دست آورده باشد، و اين بزرگ‌ترين زيان است.
تعبير به «ظلم به آيات» كه در آخر آيه ذكر شده، اشاره به اين است كه: اين